Persbericht Groene Gordel Front in Brugge en Ommeland nav. Romerodag 2005

 


Persbericht Groene Gordel Front in Brugge en Ommeland nav. Romerodag 2005

 

Zaterdag aanstaande wordt in Brugge de vijfentwintigste Romerodag gevierd ! Ook
de Lappersfort Poets Society is van de partij tijdens het namiddagprogramma 'heb
je ze al gehoord ?' op de Brugse Markt; zie
http://users.pandora.be/romerodag/
In de bijlages lees je de Romero-gedichten en gedachten van enkele dichters
en dichteressen van de Lappersfort Poets Society : Paul Demets, Joris Denoo,
Wally de Doncker, Peter Holvoet-Hanssen, Peter Theunynck en Linda Van Mieghem.
De Lapperfort Poets Society online
http://www.regiobrugge.be/lappersfortpoets.php
 
Ter gelegenheid van de Romerodag lanceert het Groene Gordel Front samen met de
Lappersfort Poets Society  een oproep tot edelmoedigheid aan de Fabricom groep &
s' lands politici !

In plaats van een zonevreemd deel van het Lappersfortbos te kappen zou het een veel
koninklijker gebaar zijn indien de Fabricom-groep het verhaal van het Lappersfortbos
zou bezegelen met een stichting, waarmee zij het zonevreemde Lapperfortbos aan de
gemeenschap zouden ter beschikking stellen als Torteltuin en stadsbos voor een
nieuwe tijd. Een Hanze-tijd vol jazz... Die Fabricom-stichting zou het voorbeeld
kunnen worden van hoe een groot en machtig bedrijf toch kiest voor Jazz in Brugge,
in plaats van het aanhoudende conflict om een lapje natuur.

 

Jazz or not to jazz, een business-model van het world business council for sustainable development
 
"Think globally, act locally" in de praktijk

 

Dat een duurzame ontwikkeling wenselijk is voor een eerlijker, niet ontwrichtende wereld is duidelijk.
Dit beseft ook de bedrijfswereld. Eén van de machtigste economische lobby's, de World Business
Council For Sustainable Development (een lobbygroep bestaande uit zo'n 170 multinationals als
Nokia, BASF of Unilever), ontwikkelde daarom reeds na afloop van de top in Rio drie lange
termijnscenario's (2000-2050) die vandaag de dag meer dan ooit actueel zijn.

 

- FROG - First Raise Our Growth - staat voor een mateloos geloof in de  economische imperatief,
de utopie van de eeuwige groei (die reeds in 1492 is ontkracht door Columbus door aan te tonen
dat de wereld rond - versta eindig - is en door de fysische wetten van de thermodynamica) ...,
een geloof dat vandaag nog steeds gepredikt wordt
 
- GEOpolitics staat voor een zoektocht naar een nieuwe (wereld)overheid die de spelregels vastlegt,
die een duurzame route zal uitstippelen. Na de oorlogstamtam van de VS en de daarbij horende
val van de VN lijkt dit echter verder weg dan ooit
 
- Jazz staat tot slot voor de metafoor van jazz-spelers (lees politici, CEO's, ngo's, GGF, ...) die
samen jammen, op mekaar inspelen, mekaar versterken en samen werken aan een prachtige
symfonie (lees duurzame ontwikkeling)
 
Het WBCSD komt tot de conclusie dat de enige methode om een (duurzame) economische
ontwikkeling te implementeren, de langetermijncompetiviteit van bedrijven veilig te stellen, 
het jazz-scenario is: kortom, een constructieve samenwerking tussen alle stakeholders,
waar duurzame ontwikkeling een uitdaging is en niet zozeer een probleem.

 

Het Groene Gordel Front en de Lappersfort Poets Society hopen samen met de
Bond Beter Leefmilieu Vlaanderen dat het bekendste bos in Vlaanderen alsnog
rust mag vinden en een mooie oude dag tegemoet gaat vol jazz !!!
 
vriendelijke bos-groet !

 

Peter Theunynck, Lappersfort Poets Society

Luc Vanneste, secretaris Groene Gordel Front

Jozef De Coster, voorzitter Groene Gordel Front

Stef Boogaerts, coördinator pers Bond Beter Leefmilieu

 

Duurzaamheid omdat de toekomstige generaties ons dierbaar zijn...
SAMEN ZUURSTOF GEVEN AAN EEN DUURZAAM VLAANDEREN
Opdat het hart van de schildpad nooit ophoudt met slaan....

 

BOSDICHTERS GROETEN DE FABRICOM GROEP

A. Wie is wie ? Bezieling tussen de woorden...

B. De gedichten voor de feesteditie Romerodag 25 !

C. Waarom de Lappersfort Poets Society ?

D. Lappersfort & de bossen van Vlaanderen...

 

A. Wie is wie ? Bezieling tussen de woorden...

 

Paul Demets

 

1) Wie ben je ?

Paul Demets, dichter omdat het zo is, poëzielezer voor het leven, poëzierecensent voor andere lezers en luisteraars.

 

2) Waar liggen je bos- en natuur roots ?

De natuur is altijd een afdaling: in jezelf, je verleden. Ik hoor de vogels bij het ochtendgloren, vlakbij het kleine bos. Oude, vertrouwde namen fladderen mij toe; ik heb zin om hen na te bootsen. Het verleden als klankkast van het nu. Merels, een lijster en bovenal een vink. Hun geluiden ingelijst, als toen op de binnenplaats van het huis van mijn grootouders. Cascades van gekwetter, loofwerk dat vertakt, bladerend, een boom vol blozende kersen en erboven een steeds helderder licht, een zomer te mooi om waar te zijn. En water, spiegeling waarover een rimpeling trekt om mijn nood aan opgaan in de dingen te doorstrepen. De natuur als lachspiegel. Goed dat er een horizon is, maar ik wil die niet bereiken. Daarom heb ik de natuur nodig: om een vooruitzicht te hebben.

 

3) Wat bracht de bosbeweging en de bosbezetting bij jou en in je vriendinnen-kringen teweeg ?

Een bos moet altijd bezet zijn, want het woont in ons. Zonder bos geen vertakking van gedachten, maar afstompende worteling tot alle voedsel verdwenen is.

 

4) Welke dichterlijke boodschap heb je voor de politiekers van Brugge en Vlaams Ommeland ?

Laat ons hopen dat de Brugse politici ook eens naar het zwerk durven grijpen, in plaats van alle zuurstof te willen halen uit stilstand en jaarringen. Want geen boom kan ooit naar beneden groeien, richting aarde.

 

5) Kunnen kunst & poëzie de bossen redden ?

Niet de kunst en de poëzie redden de bossen, maar omgekeerd. Zonder de bossen krijgt geen enkel denken zuurstof. En de omgang met kunst kan maar beter gemodelleerd worden naar de omgang met een bos: wildgroei en vormsnoei tegelijk. Misschien ook een idee voor de bedrijfscultuur, bijvoorbeeld van Fabricom.

 

6) Heb je nog een boodschap voor de Fabricom groep ?

Zie boven

 

7) Waar lig je soms nog van wakker ?

Wakker lig ik het liefst van een nachtvogel; ik herken zijn stem in mij.

 

8) Hoe moet het nu verder met de democratie na de Romerodag ?

Na 11 september, na 11 maart, na Romero moet de democratie haar laatste woord voor zijn. Want ze krijgt het pas als alle anderen hun groot gelijk hebben verkondigd. Wie heeft intussen de vergadering al niet allemaal verlaten?

 

9) Wie is je lievelingsdichter(es) en waarom ?

Mijn absolute lievelingsdichter is Friedrich Hölderlin (1770-1843). Hij wou laten zien hoe het absolute zich in het accidentele manifesteert. Als dichter is het hem wonderwel gelukt, als mens is het zijn ondergang geworden:

 

Halfweg het leven

 

Met geel van peren

en vol wilde rozen

helt het land naar het meer,

lieve zwanen,

en van kussen dronken

duiken jullie halzen

in het heilige, nuchtere water.

 

Helaas, waar haal ik, nu

het winter wordt, de bloemen, waar

het licht van de zon

en van de aarde de schaduw?

Sprakeloos, koud

staan de muren, weerhanen

krijsen in de wind.

 

Joris Denoo

 

1) Wie ben je ?

Ik ben Joris Denoo, Zijne Witte Merelachtigheid uit Heule-les-Bains, schrijver, dichter, docent taal.

www.jorisdenoo.be

 

2) Waar liggen je bos- en natuur roots ?

Mijn groene roots liggen in Groenhove, Torhout & Wijnendalebos, Torhout.

 

3) Wat bracht de bosbeweging en de bosbezetting bij jou en in je vriendinnen-kringen teweeg ?

Ik zag door het bos weer de bomen, want ik hou meer van individualiteit en onafhankelijkheid dan van meervoud en massa. Ik ging ook nadenken over West-Vlaanderen als lage streek met zeer diverse landschappen.

 

4) Welke dichterlijke boodschap heb je voor de politiekers van Brugge en Vlaams Ommeland ?

Hou rekening met de kracht en de macht van het woord. Dichters zijn ook als gewapende engelen: zij begrijpen niet alleen door te schrijven, maar ook door te luisteren. Zij zien door uw ziel heen. Hun wapens: woorden.

 

5) Kunnen kunst & poëzie de bossen redden ?

Jammer genoeg: neen. Kunst & Poëzie vormen een apart peloton in de strijd tegen klakkeloosheid & stomweg geldgewin.

 

6) Heb je nog een boodschap voor de Fabricom groep ?

Ga geld verdienen en werkgelegenheid scheppen waar het landschap er niet gewond en gekwetst moet door worden.

 

7) Waar lig je soms nog van wakker ?

Van bête, voldongen, klakkeloze toestanden.

 

8) Hoe moet het nu verder met de democratie na de Romerodag ?

Het ziet er potverhippeltjes nog altijd bruin uit, zeker?

 

9) Wie is je lievelingsdichteres en waarom ?

Virginia Woolf, haar voorsprong, haar inzichten, haar pijn, haar schrijversschap, in die tijd!

 

 

Wally de Doncker

 

1) Wie ben je ?

Wally de Doncker, auteur. Ik probeer zuinig te zijn met woorden. Als ik het maar gezegd krijg. http://users.telenet.be/wally.de.doncker1/index.shtml

 

2) Waar liggen je bos- en natuur roots ?

Als kind moest ik vaak mee naar de houtzagerij. Ik heb daar veel bomen horen schreeuwen van de pijn.

 

3) Wat bracht de bosbeweging en de bosbezetting bij jou en in je vriendinnen-kringen teweeg ?

Bij mijn vrienden en kennissen: sympathie maar ook argwaan. Bij mezelf: sympathie en bewondering. Het is goed je niet zomaar neer te leggen bij het onvermijdelijke.

 

4) Welke dichterlijke boodschap heb je voor de politiekers van Brugge en Vlaams Ommeland ?

Zorg voor een mooie lente.

 

5) Kunnen kunst & poëzie de bossen redden ?

Als we lang genoeg kriebelen wel.

 

6) Heb je nog een boodschap voor de Fabricom groep ?

Dun is de mode.

 

7) Waar lig je soms nog van wakker ?

Van een Vlaanderen dat soms groot is in zijn beperktheid. Jammer genoeg kun je dit op twee manieren interpreteren.

 

8) Hoe moet het nu verder met de democratie na de Romerodag ?

Kritisch blijven.

 

 

9) Wie is je lievelingsdichter(es) en waarom ?

Deze maand: Bertolt Brecht. Voor zijn gedicht: De rook.

 

 

Peter Holvoet-Hanssen

 

1) Wie ben je?

Mijn naam is Peter Holvoet, ik publiceer gedichten en grensverkennend proza onder de naam Peter Holvoet-Hanssen. Mijn vader zaliger heette Holvoet, zijn familie kwam uit Kortrijk. Hij groeide op in Antwerpen en werd een echte 'Sinjoor'. Mijn moeder zaliger, A. Hanssen, kwam uit Limburg. Ze waren twee tegenpolen en ik was soms een 'verbindingsofficier'. Dat doe ik ook in mijn poëzie: de uitersten van het leven laten zien en bijeenbrengen, en dan over de hokjes / de schuttingen proberen te kijken - op zoek naar nieuwe verbindingen: oud én nieuw,...

 

2) Waar liggen je bos- en natuurroots?

Ik groeide op in een Antwerpse randgemeente: Deurne. Onze straat grensde aan een park, daar beleefde ik de fijnste momenten van mijn jeugd. In de grote vakantie gingen we steevast naar een plekje in de Ardennen, waar we veel wandelingen maakten - daar kon ik mij na een schooljaar herbronnen. Ik ervaarde het leven in mijn gemeente als 'grijs' - het park (momenteel helemaal kaalgeplukt en geasfalteerd) kleurde mijn jeugdjaren groen, zonder kan ik ze mij niet voorstellen.

 

3) Wat bracht de bosbeweging en de bosbezetting bij jou en je vrienden/vriendinnen teweeg?

Samen met mijn echtgenote Noëlla Elpers (schrijft jeugdboeken) noemen wij ons voor jongeren 'Het Kapersnest' (zie ook www.kapersnest.be ) - wij meren aan in bibliotheken en scholen om liefde voor boeken, poëzie en geschiedenis aan te wakkeren. 'Blijf doen wat je graag doet' is zo'n onderhuidse boodschap tegen de verzuring. Materialisme woekert in onze maatschappij, veel kinderen worden futloos en egocentrisch - groeien te weinig op in een sfeer van verbondenheid, met elkaar en met de natuur. De bosbeweging en bosbezetting was voor ons een belangrijk signaal: steeds zullen er mensen opstaan die tegen de stroom in durven roeien, die verder kijken dan een nestelend, berustend eigenbelang. Vurig vertelden wij over het Lappersfortbos, over het groeien van het Groene Gordel Front (GGF) - uiteindelijk gesteund door een brede laag, een diversiteit van mensen. Je zag terug vuur in de ogen blikkeren: dit doorzettingsvermogen mét visie was voor Het Kapersnest en kompanen én vele anderen een hart onder de riem. Kijk maar naar het d'Hoppebos,... De bosbeweging is niet meer te stuiten, ondanks alles - het is een innerlijke houding, een hand naar de toekomst (van onze kinderen) en met respect voor het verleden (van onze (voor)ouders).

 

4) Welke dichterlijke boodschap heb je voor de politici?

Kun je lezen in mijn gedicht 'Waar is, daar was' (bijgevoegd onderaan). Treed buiten de oevers van je ego en je achterban: ga terug naar de roots van je politieke partij - denk welke strijd zij hebben moeten leveren om hun gedachtegoed waar te maken. Wat nu evident was, was nog niet zo lang geleden verre van aanvaard. Kijk dan naar het GGF, niet (meer) met een minzame of meewarige blik, maar met andere ogen. Trek de pijl uit je hart: het bladergeruis aan d'overkant van 't Zuidervaartje mag geen industrieel geruis worden, geen stalen long. Switch de schakelaar, bekijk de complexiteit van het gegeven eens met andere camerastandpunten. Hier en nu: het tij kan nog gekeerd worden. Kwaliteitsvolle leefbaarheid in het vaandel. Daarom moeten het Lappersfortbos en het Chartreusegebied veilig gesteld worden, in een realistische dialoog met alle betrokkenen, maar met zicht op de toekomst van een volgende generatie: zonder oprukkende zwarte gaten toe te staan.

 

 

 

5) Kunnen kunst & poëzie de bossen redden?

Op deze vraag zal haast elke kunstenaar of schrijver zeggen: neen, het helpt niet. Maar laten we Goliath niet vergeten. En: een woord is een zin is een boek is een verhaal. Een treffend of schokkend beeld of vers, het kan onze blik verruimen - een verstarde gedachtengang terug doen inspelen op de echte noden en ondergrondse stromen die daadwerkelijk leven in elk van ons, in alle lagen van de bevolking. Het kind in ons. De (gestorven) vader en moeder in ons. Al ervaren velen het leven als op een eiland, deze noden doen ons bruggen maken. Wij leven niet alleen. Kunst en poëzie tonen vaak een spiegel aan de mensheid: vb. het kwade staat niet buiten ons. Zo ook leeft een bos niet buiten ons maar strekt zijn wortels tot aan de poorten van de stad. Kap het om, gooi het plat: de wortels blijven getuigen al lijken ze onzichtbaar of onvindbaar geworden. Open de poort, krachten bundelen. Kunst en poëzie kunnen een schakelaar zijn, een noodsignaal. Zet uw sensoren weer op scherp.

 

6) Heb je nog een boodschap voor de Fabricom groep?

U wordt overspoeld door emotionele oproepen? U ziet geen uitweg meer, u ben het beu - wilt uitbreken, plannen doorvoeren? Economisch belang gaat echter niet zomaar zijn eigen gang - vroeg of laat keert het tij en wordt er om rekenschap gevraagd, misschien wel door uw kinderen, of de kinderen van uw kinderen. Maar waarom zou u een voorbeeldfunctie moeten stellen en zoveel andere bedrijven niet? Een bedrijf is geen eiland. U bent gevestigd in een dynamiek van een omgeving die niet meer te stuiten is. Kies niet voor verstarring, heropen keer op keer de dialoog: treed binnen in een nieuw tijdperk van milieubewuste en sociale economie waar ondergrond, middenveld en bestuur een duurzame weg vinden samen met bedrijven. Geen utopie: harde noodzaak.

 

7) Waar lig je soms nog van wakker?

Meer en meer mensen liggen wakker, krijgen te kampen met psychologische of psychiatrische problemen. Daar lig ik soms van wakker. Onderschat de burger niet: in arbeidershuis of rijtjeshuis - wij voelen maar al te goed wat er aan het misgaan is. We grijpen naar ersatz, drijven mee op een stroom van 'er is toch niets aan te doen'. Een neerwaartse spiraal ombuigen: geen klein bier. Maar dat ook kinderen meer en meer wakker liggen, hoestend - met allergie, gebukt onder stijgende druk: een breekpunt nadert. Tijd om ze terug te begeesteren met levenslust ondanks alles. Goéde lucht, geen verkankering.

 

8) Hoe moet het nu verder met de democratie na de Romerodag?

We leven in een overgecontroleerde, bange maatschappij. Wij bouwen cellen voor mekaar, projecteren onze angsten op anderen, trekken ons terug in onze bunker terwijl we bungelen aan (mondiale) economische koordjes. Dat ziet er dus niet goed uit. Blauw of rood, geitenwollen sokken of Armanipak: trek de etiketten eraf - naakt staan we allemaal in ons blootje. Met een kwetsbare opstelling (dat is niet soft), vechtend tegen de bierkaai maar niet agressief: zo moet solidariteit weer een levensbeginsel worden - 'democratie' wordt te zeer uitgehold. Worden we geleefd? Dan worden we uiteindelijk geleefd. Er moet dus weer meer gelééfd worden.

 

9) Wie is je lievelingsdichter en waarom?

Ik hou van gedichten - koester niet één bepaalde dichter. Geef mij verzen die durven én die durven kwetsbaar zijn, met innerlijke gloed onder marmer of puin. Van Arthur Rimbaud tot Mark Braet zaliger, de bravoure van Van Ostaijen, klepperende luiken van J. H. Leopold, middeleeuwse balladen. Gedichten die zingen om het zingen in het bloed - ondanks alles.

 

10) Nog een treffend citaat ?

'Zie je niet dat de appelboom bloeit om in de appel te sterven?' (Pablo Neruda)

 

Peter Theunynck

 

1) Wie ben je ?

Peter Theunynck, dichter, tekstschrijver, vader van 3 dochters, ex-gemeenteraadslid, sinds kort stadsmens en nog meer bewust van het belang van (stads)bossen.

 

2) Waar liggen je bos- en natuur roots ?

Mijn grootvader was boer, mijn vader leraar aan de tuinbouwschool van Eeklo. De liefde voor de natuur met de genen meegekregen. Vooral de verwondering om al dat schone; en de verontwaardiging om de slordigheid/onverschilligheid waarmee wij ermee omspringen. Ik zou graag willen dat mijn kleinkinderen ook nog kunnen horen, voelen en ruiken hoe een bos is.

 

3) Wat bracht de bosbeweging en de bosbezetting bij jou en in je vriendinnen-kringen teweeg ?

Heel veel sympathie voor de bezetters; een beetje hoop (zo lang er mensen zijn die er echt voor gaan, moeten we niet wanhopen).

 

4) Welke dichterlijke boodschap heb je voor de politiekers van Brugge en Vlaams Ommeland ?

Je kunt wel hier en daar boompjes planten (moet je vooral ook doen), maar voor je 100 jaar oude bomen neerhaalt moet je langer dan een paar seconden, uren, dagen nadenken. Het duurt honderd jaar voor je zo¹n boom terughebt, hé. Oude bomen zijn weergaloos. Ze vernietigen is doodzonde. We hebben er al zo weinig. Als je een beetje conservatief bent (meneer de burgemeester) dan

zou je ze moeten bewaren (conservare) met heel je ziel, je hart en al je krachten!

 

5) Kunnen kunst & poëzie de bossen redden ?

Laat ons niet overmoedig wezen. Redden misschien niet, hopelijk wel natuurlijk. Maar in elk geval een stem geven aan al dat weerloos schone.

 

6) Heb je nog een boodschap voor de Fabricom groep ?

Alles van waarde is weerloos. Durf alternatieven zoeken. Durf een moedige stap te zetten. Ik ben er zeker van dat de consumenten u dankbaar zullen zijn. Speel het uit als een troef in uw marketing: Fabricom: duurzame onderneming.

 

7) Waar lig je soms nog van wakker ?

Van racisme, van menselijke ellende, van mensen die het geluk maar niet kunnen vinden.

 

8) Hoe moet het nu verder met de democratie na de Romerodag ?

Even het hart verwarmen en dan keihard doorgaan.

 

9) Wie is je lievelingsdichter(es) en waarom ?

W.H. Auden (kon fantastisch natuurlijk rijmen: some say that love¹s a little boy, and some say it¹s a bird; some say it makes the world go round, and some say that¹s absurd); Kouwenaar (heerlijke beelden in een weerbarstige, bloedmooie taal); Claus (wat een lef: durft gewoon alles... ook mislukken).

 

10) Waarom is Hallelujah van Leonard Cohen je lievelingslied?

In welke versie ik het ook hoor (Cohen, Cale, Buckley), ik krijg er steeds weer koude rillingen van.

 

 

 

 

Linda Van Mieghem

 

1) Wie ben je?

Linda Van Mieghem, jeugdauteur

 

2) Waar liggen je bos- en natuurroots?

Zolang ik me kan herinneren ben ik geboeid geweest door planten en dieren. Mijn liefde voor de natuur is gewoon een deel van mezelf.

 

3) Wat bracht de bosbeweging en de bosbezetting bij jou en in je vriendenkring teweeg?

Wat het bij mijn vrienden teweegbracht, weet ik niet? Ikzelf ben in elk geval geen bewegingen- of bezettingsmens. Maar mensen die zo voor hun zaak gingen als de bezetters van het Lappersfortbos, kregen meteen mijn volle sympathie. Bovendien hebben ze er door hun acties een symbooldossier van gemaakt, waardoor ook het bredere probleem van bedreigde natuurgebieden in de picture kwam. In onze maatschappij beweegt er jammer genoeg te vaak slechts iets als de camera's er met hun neus bovenop zitten.

 

4) Welke dichterlijke boodschap heb je voor de politiekers van Brugge en Vlaams-Ommeland?

Voor hen, en voor andere machthebbers heb ik een prozaïsche boodschap:

In de loop der tijden is de mens geëvolueerd tot een wezen dat de macht heeft om deze planeet te vernietigen, daardoor heeft hij de verdomde plicht op zijn schouders geladen om ervoor te zorgen dat dit niet gebeurt.

 

5) Kunnen kunst en poëzie de bossen redden?

Allicht kunnen ze niet meer dan een steentje bijdragen tot een algemene bewustwording.

Maar met heel veel steentjes kun je natuurlijk wel een dam opwerpen.

 

6) Heb je nog een boodschap voor de Fabricom-groep?

Een maatschappij is niet enkel gebouwd op economische groei. Een gezonde leefomgeving is een mensenrecht - hier en in elke uithoek van deze aarde -, overmatige luxe is dat niet.

 

7) Waar lig je soms nog van wakker?

Van het korte-termijn-denken. Een kwaal waaraan heel wat mensen met veel - of met weinig macht schijnen te lijden. Het onvermogen om een bredere samenhang te zien, vind ik meer dan verontrustend.

 

8) Hoe moet het nu verder met de democratie na de Romerodag?

Veel te moeilijke vraag. Moest iedereen democratie in zijn leven inbouwen, zou het misschien vanzelf wel loslopen... Denk ik...

 

9) Wie is je lievelingsdichter(es) en waarom?

Ik probeer het kiezen al jaren te vermijden. Want als je iets het beste vindt, degradeer je automatisch al het andere. En bovendien vind ik dat het competitieve in onze samenleving belachelijke proporties begint aan te nemen: de beste, de mooiste, de slimste, de snelste, de sterkste... Pfff!

 

10) Als toemaatje

Loop eens door een bos, pik er een stevige boom uit en bekijk die aandachtig in elk seizoen. Besef hoe knap de symbiose is waarin hij leeft met het omringende bos. Deze wisselwerking tussen levende wezens heeft tientallen jaren nodig om volwaardig uit te groeien. Dit vervang je niet zomaar door ergens anders opnieuw boompjes aan te planten. In de natuur is 1 nooit gelijk aan 1.

B. Gedichten voor het Lappersfortbos tijdens Romerodag

Heb je ze al gehoord ?

http://users.pandora.be/romerodag/

 

 

(Paul Demets)

 

FABRICOM

 

Staal heeft een plan. Het hamert zijn wil

waar dauw met bosgroen vergadert

en slaat zijn platte hand op tafel, een vlam

in de pan. Staal heeft een gezicht. Niet

 

te onderscheiden in het ochtendlicht.

Bestond staal in het wild, een jager dan

die, van zichzelf verzadigd, wel wat wil

met lood, maar liever alles voor hem uit

 

ziet vluchten dan zelf te kijken in starre

ogen, het gerafeld vel van een dierlijke dood.

Staal maakt ons koud. Begint ons aan te raken,

gaat over onze tong. Hoe staal dan

 

naar binnen gaat, zoekt naar ons vuur,

ook onze vlammen likt, onze as eet op de duur.

Dat staal zijn wij. Glanzend lonkt het graf.

Maar hier geworteld te zijn, niet van elkaar

 

te onderscheiden, bedrijven wij. Het is

onze natuur: nooit af.

 

 

BREINAALDWOUD*

 

Die levende ben ik. Een spreken dat ontwaakt

op een bed van naalden en de geur van hars.

Een raam dat uitzicht op me heeft.

In haar handen vertakt zich de kamer,

 

vangt het ritselen aan. Hoe zij uit haar

haren een kruin tevoorschijn kamt. Rond

haar enkels de grond die stolt. Het is

maar dat ik me een bast verbeeld,

 

opschietend groen dat haar over de schouders

valt, haar met dagorde bekleedt in een kamerjas.

En verdwijnt ze dan, zoals alleen zij

verdwijnen kan, in de ochtend voor de bijl.

 

Het tikken van naalden, een steek, steeds

verder. Licht is van wol. Dat werk daar

dat zij heeft opgezet, ik tel het, raap het op,

ontrafel tot de draad. De kamer een woud

 

waar geen boom rechtstaat.

 

* FN had vroeger vlakbij het Lappersfortbos een vestiging waar breinaalden gemaakt werden. En minder onschuldige munitie.

 

 

(Bertolt Brecht)

 

OVER DE VRIENDELIJKHEID VAN DE WERELD

 

1

Op de aarde, vol van kille wind

Kwam elk van jullie als naakt kind.

En je kleumde, haveloos en zwak

Toen een vrouw je in een luier stak.

 

2.

Niemand riep je na, keek naar je om

En geen huurkoets kwam waarin je klom.

Hier op aarde had je naam noch land

Toen een man je vastnam bij de hand.

 

3.

En de wereld, die heeft bij jou geen schuld:

Niemand houdt je tegen als je weggaan wil.

Velen, kind, liet jij misschien koud.

Velen hebben toch om jou gerouwd.

 

4.

Door de aarde, vol van kille wind

Gaat ieder door korst en schurft verminkt.

Bijna ieder heeft hier graag geleefd

Als je hem twee handen aarde geeft.

 

1927 uit: Bertolt Brechts Hauspostille

 

 

(Joris Denoo)

 

WEST-VLAAMSE WOUDEN(te lezen en beluisteren met een hoog gehalte aan wrangheid)

 

Wel ja, West-Vlaanderen heeft het kleinste percentage bossen van alle provincies. En dan? So what? We hebben ook het minste percentage bosbranden van alle provincies. Overigens zijn sommige bossen lelijk. Ze belemmeren het zicht, de einder, weet je wel. Aparte bomen zijn wel mooi. En wij in onze lage streek hebben toch ook de kust? Geen enkele andere provincie heeft zoveel kust. En dan nog, over bossen gesproken: we mogen er dan nog weinig hebben, de beroemdste bossen bevinden zich toch in West-Vlaanderen. De bossen van Beernem en hun moorden! Het Lappersfortbos in Brugge-die-Ontboste! Da's wat anders dan die saaie donkere Ardennen en hun claustrofobische wouden. Er staan daar zelfs zoveel bomen zo dicht bijeen opeengepakt, dat je er nooit eens een echte Arden kunt zien. Of een normale zonsondergang. Hier in deze lage streek in het platte verre westen kunnen we ten minste nog de wind aflezen aan een boom apart, aan een bomenrij of een bosschage. Een boom dat is een prachtig ding, weet je wel. Een bos is van het prachtige en goede te veel. Less is more. Ik kan uren naar een boom turen, maar ik doe het zelden wegens tijdgebrek. Een bos, vooral ontbost, maakt me gek. De kampen van mijn jeugdbeweging vroeger gingen gewoonlijk in van die gekke bossen door. Als het met school 'bezinning' geblazen was, (eufemisme voor 'weg in 't hoofd en geen les'): naar de bossen, jongens! Zelfs in West-Vlaanderen, de ontboste streek die zowel de wang van de Noordzee als de kont van Frankrijk kust, bleven ze die toch ontdekken, de zielenhelende bossen. Groenhove, Tillegem, Heuvelland, Wielsbeke, Kluisberg, Zevenkerken, Snellegem, potverdorie, Baekelandt, Beerbos, Sterrebos, het houdt niet op, Beernem, allez, vooruit, West-Vlaanderen leek wel één groot oerwoud vol met houthakkers en hindes. Zelfs bij ons in het bij wijlen zeer stille en soms zeer onrustige Heule was er een bos of twee: Heulebos en Steenbekebos. Maar dat zijn nu bosjes die vooral uit villa's bestaan en bordjes-bij-bosjes waarop stukken bos te koop worden aangeboden. Om op een positieve noot in verband met hout te eindigen: een van de mooiste bomen die ik ken staat vlak naast een frituur en een krantenkiosk aan een druk kruispunt in de stille zuidelijke stad K. Dat vormt samen een prachtig stadslandschap. En het ruikt er nog lekker ook. Ondertussen leeft de Lappersfortboslegende verder, die bekende stadslegende waar alles waar van is, en die echt aan het gebeuren is. Kunnen bomen ook huilen? Respect voor bomen van dagen, zij sneuvelen bij bosjes!

 

 

ERUDIET

 

Blad na blad na blad beschrijft

een kruin steeds weer zichzelf.

Stamboom die geworteld in het donker

luchtigheid in bladstilte verpakt.

 

Blader in dit boek met open einde.

Hoor soms het gelispel van wat wind,

spraakgebrekkig als het seizoen alweer

leenroerig wordt. Nieuw hoofdstuk.

 

De stilte van bijvoorbeeld canada's

is zo veel sterker dan het rillen

van een kaarsenvlam en Frieser

dan het zinderen van hoogzomer.

 

Een boom telt uit zijn blaren

zo lang de voorraad warmte strekt.

Uitbundig houdt hij ze in toom,

tot het okert in zijn hoofd.

 

Uitgelezen gooit hij ze daarna

te grabbel - boekenbeurs van blaren,

vergeeld en gesigneerd - en houdt ontdaan

zijn raamverhaal alsnog tegoed.

 

In kruidigheid van herfst

en holst van winter harkt hij

met een accolade hun verscheiden samen.

Tegen loden luchten wordt hij rustig röntgen.

 

Zo spiegelt hij zichzelf en zijn gemis

aan wat zijn wortel altijd wist:

dat vele blaren wel een boom bepalen,

maar bij ontstentenis niet echt ontbreken.

 

Want alles komt terug en niets

gaat zomaar heen. Een boom berust

in al zijn blaren die hij neer laat sneeuwen

en blijft zichzelf in rijm en kou getrouw.

 

Stammen zweren samen tijdens middeleeuwen.

Boom na boom na boom herhaalt het bos

steeds weer zichzelf. Verse inkt

vertakt zich tot verhoopt gemis.

 

En dichter bij vergeten van wat was

krijgt een oud verhaal zijn nieuwe glans.

Wit en onbeschreven wordt onbeschrijfelijk

groen in het geblader tussen regels.

Het rilt van spanning als vanouds.

Tussen stammen woedt een warme oorlog

in patronen van gesuizel en geruis.

Nieuwe wind glipt door hun vingers.

 

Van hak op tak dicteert de lente haar bewind.

Zo valt het cliché weer eens mee:

wit was altijd schoon, maar groen is jong.

Een erudiet vergeet zijn klassiekers niet.

 

(Peter Holvoet-Hanssen)

 

DIT IS IERLAND – Naar de vaantjes

 

Ze verlangt naar de eeuwigheid van de stille sponde

terwijl de beuken worden neergehaald

een man een vrouw uit de auto duwt

tanden in de goot op weg naar Wetteren

 

Je grootmoeder is een kapotgeschoten kerk

een doodgaande koe bij een te afgeknotte wilg

onder de bloesems van Schellebelle

ze trok aan een koord een leven lang zoals die hond

onder de natte dakpannen niet ver van Melle

 

Jongetje met baxter vraagt haar naar de zizazoratie

in de televisie kreunt de aanvaller hou vol tot de

verdediger voor hij wordt afgevoerd

 

Ik moet zo op mijn woorden letten wat ik even erg vind als

regen in mei. Ik hoor geen vogels meer. Het beademingstoestel

zal me laten stikken, wie betaalt de veerman? Hij roert bloed

in je choco, vergif in de cacao van Don Bernardus van Salazar.

Ik mag niet klagen want rond 1800 was een levensdag van een

slaaf amper een koffielepel suiker waard. Een lekkere fazant...

 

Het getij wast alles weg - ook in Frankrijk bij de

voorgezouten schapen: het slijk van de Somme sleurt

aan de laarzen van een meisje dat steentjes huilt

geen gids en geesten van soldaten sissen uit een fles

Cerberus bast naar de maan en engelen met uiers

grazen in de sluiers - maar de hemel van mijn moeder

zie je in Vlaanderen tussen de bomen aan de Schelde

 

Ik toon je haar plekje aan de grens van Steendorp

waar ik telkens moest stoppen - dit is Ierland zei ze dan

waar ze dansen en mij dadelijk komen halen

 

WAAR IS, DAAR WAS (re-revisited)

 

Trek de pijl uit mijn hart, laat varen de ik-persoon

ontspan je hemelboog, treed mee buiten de oevers

we planten kikkerpoelwoorden op dodenakkers

onze zinnen wapperen in de wind voor dit kind

hoort het paard van Sinterklaas op haar vliegende fiets

 

De wind vertelt d'historie van het Lappersfortbos

van lapje bos tot fort, aan d'overkant van 't vaartje

koning eik, prinses linde, trawanten van het mos

vechtend tegen kapmes, pletwals, oprukkend beton

regendruppels als naalden en de stervende zon

 

Jonge bomen vervangen zomaar niet de oude

reuzen - vossen zijn voortvluchtig en dassen hebben

koude neuzen - wachtend op de bus waar de beuken

(kruinen zo groot als 't wortelgestel) elkaar steunden

fopzwam ondergronds een kous maakte voor de boswilg

 

Strijk een lucifer voor de populieren die hier

tierden, voor de blauwe schicht van het ijsvogeltje

(ook vogels kunnen high worden), voor de plooirokjes

die hier zwierden en zoals het vuur het hout beklimt

en sap dat uit de stam komt zweten: zeg dat het niet

 

waar is, het bladergeruis werd geen verkeersgeraas

de gordel geen stalen long - levend hout, levend vuur

van kist tot as: waar een toren stond, krast nog de kraai

boomklevers op uitkijk waar de struikrovers klommen

aan 't Zuidervaartje, aan d'overzijde van de brug

 

(Brugge, 3 december 2004)

 

 

ROZENBLOEDJE

 

Roos, wees gegroet

ontluik in tegenspoed

 

geen boom meer over die nog tuurt

en wolkendoorn verstikt de buurt

 

roos roosje bloed

alles komt toch goed

 

kind sterft een eeuwigheid te vroeg

vader verdrinkt zich in de kroeg

roos roosje bloed

alles komt toch goed

 

al word je in een vaas gezet

moeder komt nooit meer uit het bed

 

Roos Roosje bloedt

nooit komt iets nog goed

 

de tijd strikt ons met een list

dromen rotten uit de kist

 

Frau Rosenblut

wij blazen in het roet

kommt alles wieder - gut

 

komt het ooit weer goed

 

weet het niet, mijn bloed

vraag het aan de doorn

die de roos behoedt

 

(ongepubliceerd)

(Peter Theunynck)

 

VOOR Sémira Adamu

 

Sémira

Ergens in dit wegwerpland

een pad van dolomiet waarop

een meisje zit, de moederziel

onder de arm, het onderlijfje

 

van gebroken wit. Te weinig

tijd, te weinig linnen om

haar in te wikkelen.

 

In mannen klappen deuren

dicht, de mens valt uit,

de ovens staan al aan.

 

Maar raakt dat haar

schoonheid? Nee. Een zwaan

met de vleugels vol lood blijft

zwaan en zweven na de dood.

 

 

VROEGER WAS EEN BOS

 

Wat is dat geruis?

Het gehuil van een boom, jongen.

Wat is een boom?

Een vogelhuis van bladeren, jongen.

Wat zijn bladeren?

De gedichten van de twijgen, jongen.

Wat zijn twijgen?

Het zwerfhout van de takken, jongen.

Wat zijn takken?

De smekende armen van de stam, jongen.

Wat is de stam?

Wat al niet huist in die knoestige bast, jongen.

Wat is bast?

Wat de schors scheidt van het hout, jongen.

Wat is hout?

Planken met nerven en kwasten, jongen.

Wat zijn planken?

In de haven gestapeld regenwoud, jongen.

Wat is regenwoud?

De laatsten der Mohikanen, jongen.

Wat zijn Mohikanen?

Vroeger met je tomahawk, jongen.

Wat is vroeger?

Vroeger was een bos, jongen.

(Hedwig Speliers)

 

Lappersfort Poets Society

 

Wat zeg je, 3,5 ha kappen?

Wie kappen?

Wat kappen?

Waarom kappen?

 

Dat ze beginnen, die heren,

met zichzelf te kappen.

Verdomd, er zijn kappers genoeg

om ze te kappen. Dat ze hun luizen

kuisen, dat ze zich laten wassen,

friseren, golfkrullen, het kan

ons niet schelen. Maar

 

bossen kappen. Wat zeg je,

3,5 ha bos kappen. Je moet

durven, de zee kap je toch ook niet.

De golven, wie kapt ze?

De schuimkrullen

wie durft het aan?

 

Wat zeg je, 3,5 ha kappen?

Hebben ze geen gekapt genoeg?

Dat ze zichzelf kappen, kappers

kunnen ze vinden om elke hoek.

Maar laat ze mijn bos met rust,

mijn bos verlangt rust, het is

een rustig bos. Laat het met rust

zoals ik rust verlang. Lang al

naar bosrust verlang.

 

roestige heren zijn het, zeg het,

roestige heren zeggen we,

die onze bossen kappen

om er onzin te poten, onzin

te planten: beton, beton, beton

en nog eens beton. Van beton

zijn die heren, hersenen van beton

hebben die heren. Betonnen heren

zijn het. Ze hebben een gat van beton

en een pik van beton en een maag

van beton. Van breed beton zijn ze.

Kortom , Heren van Beton.

 

Maar wij zijn Heren van het Bos.

 

C. Waarom de Lappersfort Poets Society ?

 

De Lappersfort Poets Society is een kring dichters die de bezorgdheid voor de bossen & bomen van het Groene Gordel Front & de Lappersforters in poëzie heeft gegoten. Voor de Romerodag komen Peter Holvoet - Hanssen, Peter Theunynck, Joris Denoo en Paul Demets naar Brugge.

 

Net zoals in de film "Dead Poets Society" ervaren zij de natuur en de bossen als wezenlijk deel en bron van het leven... Maar helaas is die bron - net als de democratie - op korte en op middellange termijn bedreigd. Dus alertheid want het gevaar is niet geweken...Net zoals de Dead Poets rebelleren de Lappersfort dichters en dichteressen met levenspoëzie en creatieve opstand tegen het fnuikende gezag... Ondanks de overmacht van de macht : het verzet van de levende krachten voor duurzaamheid groeit van onderuit...Op hoop van zege..? Alle gedichten zijn online op http://www.regiobrugge.be/lappersfortpoets.php

 

Met ons moeten de dingen een begin hebben.

Hier, nu, is een oorsprong.

Op de drempel van een onbekende, ongeschreven, onvoorziene uitdaging

blijven wij onzeker staan.

Laten wij moed vatten. Ons brein leegmaken. En ons bekend maken aan onszelf.

En aan onze eeuw.

Opdat wij onze aandacht richten op dit schouwtoneel.

Opdat wij ons concentreren. En luisteren.

Opdat wij ons voorbereiden in ernst en met vreugde.

Laten wij ons heerlijk bewust zijn van wat wij zullen gaan maken.

Van wat zich zal afspelen in dit massaal samen schrijven aan het duurzame Hanze-draaiboek.

Van de toekomst.

 

(vrij naar Ben Okri : Gevecht in de geest, keerspreuk v/d 21 ste eeuw)

 

 

D. Lappersfort & de bossen van Vlaanderen...

 

EEN INGEZONDEN BRIEF AAN ADRES GGF

 

Week van het bos 2004

 

Poëten, zangers, redenaars,

 

Groot jullie dichtkunst, harmonieus jullie lied, krachtig jullie stem, als ze tot ver buiten

de poorten van Brugge doorklinken en gehoord worden.

Maar nog sterker is jullie bezieling die ons dieper

dan ooit inspireert tot nieuwe ideeën!

 

Wij, bosfanaten van het eerste uur, wij groeten u.

 

Het was zomer, 1987, toen we in ons groene land de voortekenen zagen van

kleinschalige kaalkap en niets-ontziende bosverminking. Spontaan werd

onze vereniging geboren, ter bescherming van alles wat ons en ons

gebroed rest aan bos, struik en dier in de wijde omgeving.

 

 

In 1991 sloeg de verkavelingsdrang over op het ongerepte bosgebied. Een 15-tal ha

van dit zeer waardevolle natuurverbindingsgebied had namelijk in 1978 een

gewestplanwijziging naar woonpark ondergaan, een 10000-voudige

opwaardering voor de eigenaar..... Talloze brieven, contacten met

lokale en regionale instanties, inzetten van alle legale procedures,

opvolging met verantwoordelijke politici, etc. , niets kon tot op

heden de dreiging afwenden.

 

Het particuliere belang van kapitaalkrachtige eigenaars overheerst nu eenmaal het

maatschappelijke belang. Met het geduld van een schildpad op wereldreis schrijden

we verder, zwalpen doorheen de woestijn van het politieke vacuüm, wachten op een

gelijkluidende stem uit het niets.

 

En toen, toen was er plots het Lappersfort, de boomhutten, de bezetters, het Hanzestadproject.

Hoop en volharding bekropen me toen ik destijds op een late avond de incognito bewoners

ter plekke ontmoette en een gelijkgestemde bezorgdheid ontwaarde ..... Alleen, wij bezitten

niet de uitstraling van een historische stad, noch de romantische geaardheid van onze Westvlaamse landgenoten, noch het lef van vrijgevochten rechtvaardigheidsstrijders.

 

Na 13 jaar strijd is onze tijd haast op. Een kaars branden voor de heilige Dionysus, is

dit onze laatste uitweg?

 

In mijn verbeelding zie ik een Mars aan het adres van onze geachte ministers, een heuse

kruistocht van vele Bruggelingen, onderweg vervoegd door minstens zoveel

sympathisanten uit alle hoeken van Vlaanderen, en aan de overkant van de

Waaslandtunnel opgewacht door een indrukwekkende meute Kempische

natuurliefhebbers. In hun vaandel: het integraal behoud van de zonevreemde bossen !!!

 

Beste vrienden en vriendinnen ginds in Brugge, gesneden uit goed Lappersforthout.

De klok tikt en de politieke slinger zwaait medogenloos verder.

Jullie weten, deze slinger wijkt enkel voor de druk van het grote publiek.

Laat deze kans ons inspireren, laat eendracht onze finale hefboom worden.

 

Tijd voor een plan B

 

 

Het Lappersfortmuseum on line

http://ggf.regiobrugge.be/