DE VERDWENEN STAMMEN

 

De verdwenen stammen
Steeds verder levend,
steeds sterker wordend,
krachtiger.

Verbannen uit de stad,
maar niet uit het hart.
Verstoten uit de maatschappij,
doch voor eeuwig genesteld in de ziel.
Verdreven in de woestenij
waar het leven hard en wild is.

herdacht in mythes
herrezen in legendes
bezongen in liederen
met liefde gemaakt
door hen
die hun daden, gedachten, idealen
herinneren, bewonderen, koesteren
als een kostbare schat

De overlevenden,
Gedwongen, gevlucht,
verworpen, verscholen.
Onbewust bevrijd
door diegenen
die hen verwensten, verboden.

De verdwenen stammen;
zij leken verloren.
Thans in het heden
zijn zij terug
opnieuw herboren.
 
Laat los die pijn
Laat los die pijn!
Werp af die ketens!
Verzoen je met kwade herinneringen.
Laat het verleden vervagen.
Kom op blote voeten
in alle onschuld 
als een kind
zuiver
wonderlijk
met open handen
met open hart
heb geen verwachtingen
koester geen illusies
laat je meedrijven.
Maak plaats voor nieuw leven.
 
En het werd lente
En het werd lente...
De zon brak door de takken van de bomen en
overgoot de wereld met een warme gloed.
Overal ontsproot nieuw leven, kleine groene knopjes, boordevol energie
zoals de harten van ons gezelschap.
Ze liepen doorheen het bos
ze hoorden de bladeren ruisen
maar het was het blad niet dat bewoog;
nee, het was de onzichtbare wind, die zich kenbaar maakte
door het blad te laten bewegen
door het te laten zingen.
Zodat wij de wind toch zouden zien en horen
in de beweging en het ruisen van het blad
opdat we zouden weten dat ze er is
opdat wij het zouden geloven.
(Joke, Brugge gedraaid)