De ziel glimlacht door

 

De ziel glimlacht door

mijn liefde voor de herfst
ruist doorheen stervende bladeren
waar naakte nerven
diepgang uit hun gul hart schenken

het nut dat onbewust
een jaarcyclus voltooit
dankt de schepping in beelden
onbevangen door kleurenpracht

waar oud en vers groen afwisselen
breken seizoenen
tot ze haast uitgestorven
doorheen nachten sijpelen

deze voltooiing is een grondgedachte
in mijn waardering
wijl bladnerven gehurkt
tot nieuw voedsel kwijnen

verweven tot een langzame lucht
kruinen bomen tenslotte hun hoofd
vragend om eenvoud
tot de lente 

Sabine Luypaert